İletişim Yayınları
tarafından Temmuz 2023 tarihinde okuyucuya sunulan Sezgin Kaymaz’ın 479
sayfalık son romanı daha henüz giriş bölümünü okurken kendindeki farklılığı
hissettiriyor. Arapça “Ol”, eski Türkçede “Gün” anlamına gelen Kün adının neden
seçildiğini giriş bölümündeki edebi hezeyan sonrası anlıyor okuyucu.
Deneme benzeri
giriş sonrasında yazar, bambaşka bir konuyla devam ederek okuyucuyu şaşırtmaya
devam ediyor. Tabii ki bu bölümlerin
romanın konusuyla nasıl bağlantılı olduğunu ilerleyen bölümlerde
anlıyoruz.
Benim
açımdan bu iki bölümü biraz sıkılarak biraz merak ederek okuduktan sonra hikâye
tam gaz akmaya başladı. Hikâye büyük çoğunlukla Konya’da geçiyor. Sanırım bunda yazarın beş yaşından on sekiz
yaşına kadar Konya’da yaşamış olmasının payı büyük. Konyalı okurlar eski
Konya’ya ait mekanları okudukça fazladan mutlu olacaklardır.
Başrol
oyuncuları itilmiş/kakılmış bir çocuk (Ömer), sevimli dev Hüdai Ağa ve sevimli
dev köpeği Çeto, kosmer Menderes, açgözlü zalim dalavereci katil Hacı Naci
Kalaycı ile şefkat dolu Muzaffer Hoca. Bu arada Konyalı olan karakterlerin
Konya ağzı ile konuşmalarını okumak çok hoş bir deneyimdi.
Hikaye
iyilik ve kötülük arasındaki
mücadeleyi anlatırken insanlık tarihi kadar eski bu çatışmanın kazananı kitabın
sonuna kadar belli olmuyor. Kah iyilik öne geçiyor, kah kötülük. Bu esnada
kader ve kaza ile tanrı ve iman kavramları birçok kere sorgulanıyor ve
tartışılıyor. Kah ateistler öne geçiyor, kah dindarlar. Toplamda kitap hüzünlü,
komik, mutlu eden ve düşündüren birçok ögeyi içinde barındırıyor.
Fantastik
kurgu veya bilim kurgu türündeki eser, barındırdığı doğaüstü öğeler ile büyülü
gerçeklik tarzında kaleme alınan Gabriel
Garcia Marquez’in Yüzyıllık Yalnızlık romanını anımsatıyor. Bunun yanında esprili
kurgusu ve Ferrari hızında akan
cümleleri ile Murat Menteş’e de
selam çakıyor. Eserde dil bilimi, ses bilimi ve söz bilimi konularına sıklıkla
değiniliyor. Yerel ağız ve lehçe kullanımı ile okuyucuyu yakalayıp, romanın
kurgusuna dahil ediyor. Bu haliyle eser, mutlaka okunması gereken kitaplar
listesine ilk sıralardan girmeyi hak ediyor. Umarım ileride senaryolaştırılır.
Akılda
Kalanlar
Değil
mi ki kendini Allah’ın cennetinden sürdürmeyi başaran âdemoğlu, yine de
kıyamayıp ona cennet kadar güzel bir dünya hediye eden Allah’a bir kere daha
sırtını dönmüş ve yeryüzünü cehenneme çevirmiştir.
Varlık kadındır. Dişidir yaratım süreci.
Tarlayı kaldır at, sabanı nerene sokacaksın bakalım.
Neyi kaybettiğini bilmemekten daha büyük bir
cehennem ateşi olabilir miydi?
Sen kapları, testileri hele bir kır, sular
nasıl olsa bir yol tutar gider. (Mevlana)
Onlara
doğumdan evvelini hatırlama izni yoktu, bize ölümden evvelini. Doğarken de bir
nevi ölüyordu demek insan.
Arasına
telgraf direği dikmişler gibi, göz kapaklarının biri yere bakıyordu biri göğe.
Peki, aşığın akılla fikirle işi
olmaz, bunu da biliyor musun?
Mukayese aklın işiydi, gönlün
değil. Gönül ir seferde verirdi hükmünü…
Helva kime nasipse o yiyordu,
parmağı uzun olan değil.
Suya kavuş diye susatmıyordu
Allah seni, su sana kavuşsun diye susatıyordu belki de. Kahır, sen hayra er
diye değil, hayır sana ersin diye kahırdı demek.
melek gibiydi yüzü,
kahverengiydi gözü,
şiir gibiydi sözü,
elimizden ansızın, uçtu
gitti Ayşegül.
Konya
Musalla Mezarlığındaki bir mezar taşı…*
* Romanı okuyanlar hüzünlendiler bile.
Kalın sağlıcakla...







